Week 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7
  Turkije 2009 week 4
Dag 22 2 okt. Het is weer zonnig als we opstaan maar wel koud, maar 8 graden. Vertrekken om half 9 van de camping naar het dorpje Ocali, vlak aan de Armeense grens. Rijden weer door een prachtige natuur, een lange kloof met een snelstromend riviertje de Coruh waarop ze veel wildwater kanoën doen. Brengen een bezoek aan de kerk Ishan Kilise die 5 km van de hoofdweg af ligt. De weg is smal, steil en op veel plekken weinig of geen asfalt. Dan ook nog stukken met grote gaten en bulten, vooral in de scherpe haarspeldbochten. Wel even goed sturen maar prachtig om te rijden. Ook boven in het dorpje is het niet te ruim maar we komen zonder te lopen bij de kerk. Konden de camper wel buiten het dorpje parkeren maar de straatjes zijn nogal steil om te lopen. De kerk is geheel aan restauratie toe, er zit geen dak meer op, maar de muren van het middenschip met de centrale koepel is nog aardig intact. De kerk is als klooster gebouwd in het jaar 900 dus hij staat daar al 1100 jaar. De weg berg af gaat vlot, geen tegenliggers naar beneden. Met naar boven gaan moest ik wel een stuk terug in een bocht voor een kleine vrachtauto. Dat zijn de enige plekken waar je elkaar kan passeren.
Ishan Kilise kerk
Rijden verder over de Anatolische hoogvlakte richting Kars. Het landschap is afwisselend van kleur en er wonen hier meest boeren. Die zijn nu druk met de hooibouw. Er is een frisse wind hier op gemiddeld 2200 m hoogte. Je zou hier wonen altijd wind en meer dan de helft van het jaar in de sneeuw. Ga hier dus niet wonen. Zoeken een leuk plekje aan het water om een broodje te eten. We staan nog maar net of hebben bezoek. Hij praat aan een stuk door en we begrijpen er niets van. Hij weet van geen ophouden dus even eten buiten in de zon wordt even eten in de camper.
Wol wassen
Verderop zien we vrouwen aan de was in de rivier dus even stoppen. Zijn ze schapenwol aan het wassen, wordt op een grote platte steen gelegd en met een plank slaan ze op de wol, weer nat maken en opnieuw slaan met de plank. Dan staan ze ook nog in ijskoud water, ben er ook even ingelopen maar het is mij te koud, denk een graad of 6-7. Op de wal staat een kachel te branden en daarop wordt een ketel thee warm gehouden. We krijgen brood in de vorm van een pannenkoek met kaas erop aangeboden en ook een kop thee. Dit weigeren zou zeer onbeleefd zijn dus hebben daar lekker gegeten. We kregen ook nog een zak brood met kaas mee toen we vertrokken, wat zijn deze mensen toch gastvrij, Wij hadden nog een grote doos bonbons in de camper die we met het Suikerfeest hadden gekocht. Hebben die als dank aan hun gegeven.
Wol wassen in ijskoud water
Schaapskudde

We schieten niet echt snel op en om half 3 moeten we toch minder gaan stoppen. We zien een grote kudde schapen die net voor ons de weg gaan oversteken. Stoppen dus en maken er wat foto’s van. De schaapherder ziet dat wij foto’s van de kudde willen nemen, hij fluit een keer en de kudde staat gelijk stil en kunnen wij rustig foto’s maken. We genieten volop tijdens deze rit en om 5 uur zijn we in Ocali. We mogen niet overnachten op de parking van het Ani complex maar worden naar een pleintje voor een leegstaand restaurant gestuurd.

Parking Ocali
Ani
Dag 23 3 okt. Vanmorgen eerst een bezoek aan het Ani complex, een oude ruinestad. De poort en een gedeelte van de muur staan nog aardig overeind maar is wel in slechte staat. Maar het is van het jaar 990 en er wordt  bijna geen onderhoud gepleegd. Het is diversen keren geplunderd en bijna geheel verwoest door een aardbeving. Er wordt niets gedaan om dit stuk geschiedenis in stand te houden. Overal op het terrein lopen de koeien en schapen. Ook nog een gedeelte afgesloten omdat het militair terrein is. Het ligt aan de grens met Armenie en wordt streng bewaakt door beide landen. Vanuit hoge wachttorens houden ze elkaar in de gaten. Vertrekken er om 10 uur en gaan op weg naar Dogubeyazit. Eerst een goede weg maar als we een verbindingsweg op moeten wat op een karrenspoor lijkt dan eerst maar even vragen of dat wel goed is. Bij een tankstation gevraagd en ja hoor dat is de goede weg en voor de camper geen enkel probleem. Niet dus, gaat regelmatig met de beschermplaat onder de motor over de grond door de diepe sporen.
Ani
Grens met Armenie
Ani
Ani
Ani
Muur om Ani
Stoppen in het eerste dorpje bij vrouwen die druk zijn met koeienpoep. Maken ze platte koeken van die ze drogen en die dan weer als brandstof voor eten koken  worden gebruikt. Overal bij de huisjes staan hele bergen van deze gedroogde koeienpoep. Delen wat ballonnen uit waar de kinderen erg blij mee zijn. Bij het volgende dorp lopen we vast, weten niet meer waar we heen moeten. Vragen dus, maar dat gaat moeilijk. De een zegt die weg nemen en een ander zegt terug gaan omdat het volgende stuk te nat is en we vast komen te zitten. Er is ook nog een iets betere weg wat wel 50 km om is maar die nemen we maar. Ook wel een grindweg maar redelijk te rijden en bijna geen wielsporen. Moeten om 3 uur op bestemming zijn voor een bezoek aan een paleis dus niet teveel stoppen. Rijden weer km over de hoogvlakte zo tussen 2000 en 2250 m hoog. Hebben prachtig weer en 25 graden.
Hoogvlakte
Gedroogde koeienvlaaien
Plattelandsdorp
Camper in de olie

De laatste 30 km is een ramp. Heel de weg zijn ze aan het vernieuwen en alles hebben ze opgebroken. Hele stukken met grof grind en sommige stukken grind met zand en dat stuift verschrikkelijk. Je ziet soms niet waar je rijdt. Dan ineens een stuk van 3 km wat ze in de teer hebben gespoten en het nergens mee hebben afgedekt. Soms zie je gewoon plassen met teer waar je door moet rijden. Verschrikkelijk wat een rootzooi, en terug is geen mogelijkheid. Er wordt best nog wel hard gereden vooral door vrachtauto’s. De teer vliegt overal heen als je wordt ingehaald. Om half 4 in Dogubeyazit en we schrikken hoe de camper er uit ziet. Er zit zoveel teer op dat je het zelf niet schoon kan maken. We zijn niet de enige die dit overkomt. Bij een autowasplaats gevraagd wat het schoonmaken kost en dat laten we maar doen. Met dieselolie wordt de teer opgelost en daarna verder schoongemaakt. Was niet overal schoon dus ze konden div. stukken opnieuw doen. Om 6 uur de camper weer aardig schoon en dan naar de camping. Hebben om 8 uur een diner met live muziek, dat was een beetje te hard en wat zachter spelen was niet voor elkaar te krijgen. Het eten smaakte aardig al was het meeste wel weer koud. Hopen morgen op minder pech. 

Dag 24 4 okt. Stralend weer als we wakker worden, strak blauwe lucht en 8 graden. Om 9 uur gaan we eerst naar het Ishak Pasa Paleis, 300 meter van de camping. Het is steil omhoog dus nemen we de camper. Het paleis is aan de voet van de berg Ararat die 5137 m hoog is. Het paleis is niet ingericht, alle vertrekken zijn leeg. Je ziet wel mooi bewerkte muren en portalen, vooral de salon ziet er heel mooi uit. Het is een heel groot paleis geweest met 366 kamers, een harem, een moskee en zelfs een rechtbank. Met een uurtje hebben we het wel gezien en gaan we op weg naar Gevas . Doen in een klein plaatsje wat boodschappen en je moet wel goed opletten. Vooral het fruit is soms half verrot. Bij de stalletjes moet je ook opletten dat je niet door de vele wespen gestoken wordt. Het barst er gewoon van.
Ishak Pasa Paleis
Ishak Pasa Paleis

Bij het Van meer wat prachtig blauw is stoppen we om een broodje te eten.. Het is het grootste meer van Turkije en 7 keer zo groot als het meer van Geneve. Het is 400 meter diep en het water is zeer zout. Verder doen we rustig aan en zijn lekker vroeg op de camping. Staan aan het meer en het uitzicht met de bergen op de achtergrond is mooi. Gauw even wat kleding wassen en verder in de zon zitten. Om 7 uur gaan we gezamenlijk eten in het restaurant. Het beste diner wat we tot nu toe in Turkije hebben gehad. Alles werd warm op tafel gezet, iedereen kreeg gelijktijdig het eten wat echt lekker was, zelfs de bediening was vlot. Om half 10 weer in de camper. Een lekker rustig dagje vergeleken met gisteren.

Dag 25 5 okt. Eerst een excursie naar het Armeense kerkje op het eiland Akadamar. Vanaf de camping varen we met de boot er naar toe. Het is 1000 jaar oud en nog in goede staat. Binnen zijn de schilderingen meest verdwenen maar aan de buiten kant zijn de muren met mooie reliëfs versiert. Om 12 uur gaan we op weg naar Tatvan, en vandaar willen we middags met de meeste mensen naar het meer op de berg Nemrut Dag. Het kratermeer ligt op 2935 m en er wordt een busje besteld bij de camping om er naar toe te gaan. Die is niet op de afgesproken tijd aanwezig en na 3 kwartier wachten besluiten we te annuleren omdat we niet in donker van de vulkaan naar beneden willen. Het zal wel weer familie van de campingeigenaar geweest zijn die hij gebeld heeft. Jammer maar niets aan te doen, het is moeilijk hier goede afspraken te maken. Rest van de middag met een boek in de zon. Zodra die onder gaat koelt het snel af en gaat iedereen de camper in. Zitten hier nog op 1662 m en vooral de nachten zijn bij helder weer erg koud, maar 6-8 graden. We gaan gezamenlijk in het restaurant eten, er was een soort stoofpotje uit de oven besteld maar dat hadden ze verkeert begrepen dus was er wat anders gemaakt. Het smaakte wel maar ze doen hier van alles behalve luisteren.
Camping aan het Van meer
naar Akadaner
Armeense kerk
muren in de kerk
Armeense kerk
hoogvlakte naar Dyarbarkir
Dag 26 6 okt. Vandaag naar Dyarbarkir, de hoofdstad van de Koerden. Rijden door een prachtig gebied en stoppen regelmatig. Merken hier niets van baldadigheid van stenen gooien enz. Overal waar je stopt zijn de mensen nieuwsgierig ze willen weten waar je vandaan komt en hoe lang je hier blijft. Vaak zijn mensen verwonderd dat je als toerist in hun plaats of dorp verschijnt. Ook onderweg knipperen auto’s naar je als ze kunnen zien dat je met een camper als toerist door het gebied van deze Koerden trekt. Soms als je boodschappen doet in een plaatselijk winkeltje dan wordt er weer iemand bijgehaald die wat Engels spreekt om te vragen wie je bent en waar je vandaan komt. Om 3 uur zijn we in Dyarbarkir en staan op een mooi plekje bij een restaurant. Gaan met 6 man de stad in, bezoeken de belangrijkste monumenten en moskeen, nemen een terrasje om het vocht  weer op peil te brengen, best wel zweten in de stad. Lopen ook even bij een bakker binnen die in de winkel zijn oven heeft en het brood in en uit de oven haalt. Vragen of we even mogen kijken hoe dit allemaal gaat. Hij vind het geweldig met ons toeristen in zijn zaak. Hij laat een fles Cola halen en krijgen van hem te drinken. Ook het brood wat we willen kopen krijgen we voor niets mee. Hij wil er geen geld voor hebben, waar vind je dat nog, zoveel gastvrijheid.
straatbeeld Dyarbarkir
binnenplaats moskee
Bakkerrij
, nu hotel

Om 6 uur weer bij de camper, drinken een koel flesje wijn met Johan en Riny. Daar gaan we ook om 7 uur mee uit eten, een uitgebreid diner voor € 5,00 per persoon.. Daarna naar de tuin waar je op de grond zit met allemaal kussens in je rug. Geprobeerd te internetten met eigen laptop maar dat lukte niet . De eigenaar zag dat en haalde zijn eigen laptop, ook dat lukte niet. Naar zijn kantoor om daar verbinding te maken, ook daar lukte het niet. Dan maar thee drinken in de gezellige tuin. Een half uur later komt hij zijn laptop brengen in de tuin zodat ik even de post kon verzenden en ophalen. Ongelooflijk wat een hulp en gastvrijheid dat deze mensen je geven.

schoenpoetsers
thee tuin
Katoen plukken
Dag 27 7 okt. Vandaag rijden we naar Midyat, meer naar het zuiden en het is hier flink warmer. Vandaag zelfs 37 graden in de zon. Rijden over goede wegen en stoppen regelmatig als we wat bijzonders zien. Tot Batman is het een saaie 4 baans weg maar na Batman wordt het echt prachtig. Mooie natuur en we stoppen regelmatig voor nieuwe dingen. Bij een oud dorpje stoppen we voor de koffie. Jannie zet die even en ik loop ik het dorpje in voor wat foto’s. Wat een smeerboel is het eigenlijk hier met de open riolen en de vuilnisbelten. Waarom ze de smeerboel en vuilnis in hun dorp geen probleem vinden dat ontgaat ons wel eens. Wat opvalt zijn de weinige mannen in dit dorp. Wel zijn de mensen nieuwsgierig waar je vandaan komt. Ben er wel achtergekomen dat de jongens wel naar school gaan maar dat de meisjes gewoon thuis hun werk moeten doen en dat school er voor hun niet inzit. Overal waar je kijkt zie je de armoede van deze achtergestelde Koerdengroep. Dit Koerdengebied is gewoon een mannenwereld en de vrouwen tellen eigenlijk niet mee. Ze worden nog een beetje als slaaf gebruikt. Het meeste zware werk wordt door de vrouwen gedaan terwijl veel mannen dan op een terrasje zitten en een spelletje doen.
Katoen plukken
ruines van de oude stad Artukiden
Maak er div. foto’s en gaan weer verder naar Mydyat. Hier op zoek naar het klooster maar dat blijkt niet de goede keus te zijn. Moeten nog 20 km verder zijn. Als we boven bij het klooster aankomen dan pas merken we dat de lucht aardig donker begint te worden. Zijn nog maar net het Gabriel klooster binnen gegaan of het begint het te regenen en te hagelen met stenen van meer dan een cm doorsnede. Met een half uurtje is het weer droog en gaan we verder met rondkijken. Het klooster valt een beetje tegen. Wel zijn de binnenplaatsen een lust voor het oog. Het begint opnieuw te regenen en ook nog  te onweren. Terug naar de camper en gelukkig geen schade door de bui. Om half 6 een feestje van Wilma die de 5 oktober jarig was. Ze hebben een kelder geregeld zodat we lekker droog zitten. Om 7 uur komt de bus aanrijden die er in gestald wordt en worden we verzocht te vertrekken. Het is buiten  weer heerlijk weer en we gaan tot half 9 door met het feestje voor hun camper. Daarna nog wat eten en vroeg naar bed.
Gabriel kloostbij Midyat
klooster
klooster
klooster
klooster
Dag 28 8 Okt. Vandaag ruim 300 km naar Harran vlak bij de grens van Syrie. Het eerste stuk is een beetje saai, vlak landschap en weinig te zien onderweg. Zien wel een vrachtauto die in het ravijn is gerold, men zei door defecte remmen. Zien mensen op het land aan het werk en stoppen om te kijken. Ze zijn druiven aan het plukken en voor we het weten hebben we een tros in ons handen. Kunnen net zoveel eten als we willen. Zijn druivenstruiken die wij niet kennen, het blad is heel klein, de ranken liggen op de grond en er groeien niet veel druiven aan. Ze zijn wel heerlijk zoet. Als we weggaan krijgen we nog een kilo druiven mee. Stoppen ook even bij het katoen plukken en hier zie je ook kinderen druk aan het werk. Ze zien er wel gezond en vrolijk uit. Kopen een broodje in een dorpje en eten even wat. Je moet wel oppassen, het brood is heerlijk en je eet altijd teveel. Dan door naar Sanli Urfa wat voor de moslims een pelgrimsoord is. Hier is de profeet Ibrahim (voor de christenen is dit Abraham) geboren. Het is een heel complex met moskeen en vijvers waar heilige karpers in zwemmen. Ze zeggen dat je blind wordt als je een karper vangt. Er zijn veel pelgrims uit Iran en deze willen graag met je praten.
Druiven plukken
katoen plukken
Sanli Urfa
Sanli Urfa
Sanli Urfa
Sanli Urfa

Om half 4 het laatste stuk naar Harran. Even zoeken in het dorp waar de overnachtingsplek is. Het is wel een museum dorp maar de mensen wonen hier nog in de vele bijenkorf woningen. Ze zijn wel gebouwd met stenen maar helemaal afgesmeerd met klei. Het is heerlijk koel in deze hutten terwijl het buiten toch 35 graden is. Lopen rond in het dorp waar de kinderen wel om snoep en geld zeuren. Er komen hier aardig wat toeristen vandaar. Ook sommige oudere mensen vragen om geld als je een foto wilt maken. Om 7 uur eten we gezamenlijk een originele maaltijd Koeskoes wat goed smaakte. Daarna verkleden we ons in tradionele kleding voor een foto. Praten nog wat na en om half 10 weer naar de camper.

Harran
Harran
Harran
Harran
Harran
Bewoner Harran
straatbeeld Harran
Index Week 5